I już 1/3 za mną. Mogło być lepiej i mogło być gorzej nie ma co narzekać. Samego egzaminu nie ma co opisaywać, prawie godzina odpowiadania. Zo to dziś w autobusie po długim gapieniu się(z wzajemnością) na znajomego w końcu powiedziałam "cześć" i się uśmiechnęłam i on też mi cześć powiedział i też się uśmiechną. I w zasadzie na tym historia mogłaby się skończyć gdyby nie to, że po wyjściu z utobusu zdałam sobie sprawę, że ja tego człowieka jednak w ogóle nie znam;] Podobno to wina dysfunkcji mózgu - nie rozpoznawanie twarzy ludzi. Dlatego co roku ileśtam tysięcy Amerykanów jest święcie przekonanych, że widziało Elvisa na przykład na stacji benzynowej. No ale cóz, mogę przecież mówić cześć komu tylko zechcę ;) Więc z historii morał taki - od tych paragrafów mózg mi się zlasował.